استقلال خود را اعلام كرده بود ، متّحد گشته با قوّه‌اى برگشت و سلكوس عقب نشسته بسوريّه مراجعت كرد . بالاتر گفته شد ، كه در آسياى صغير دولت‌هائى بوجود آمدند ، كه در حقيقت از دولت سلوكى تمكين نداشتند و يكى از آنها پرگام بود . در اينجا شخصى آتّالوس نام در حدود 240 ق . م بتخت نشست و به كارهاى دولت رونقى داد . از كارهاى او جنگ‌هاى سختى بود ، كه با گالّىها كرد و آنها را از سواحل آسياى صغير بكوههاى اين مملكت براند . پس از آن درصدد توسعه متصرّفات خود برآمد و بمتصرّفات آن‌تيوخوس هىيراكس تجاوز كرد . كار او در اين زمان بقدرى مشكل شد ، كه نگاهدارى سارد هم سخت بود . در اين احوال ، آن‌تيوخوس هىيراكس خواست گم كرده‌هاى خود را در سوريّه بازيابد و با اين مقصود به بين النّهرين تاخت ، ولى در اينجا هم از سلكوس شكست خورد و به كاپادوكيّه گريخت . بعد در 229 ق . م با آتّالوس جنگ كرد و در چهار جدال پىدرپى شكست خورد ، بالاخره او فرار كرده به تراكيّه رفت و در اينجا بدست گالّىها كشته شد . بر اثر اين وقايع ، مقام آتّالوس در آسياى صغير محكم گرديد ، بخصوص كه بواسطه فوت سلكوس ممكن نبود از طرف دولت سلوكى قوّه‌اى به آسياى صغير حمله كند . كلية تاريخ آسياى غربى در اين زمان مندمج و تاريك است و سنوات وقايع هم بطور تقريبى معيّن شده . چنين به نظر ميآيد . كه در اين زمان منازعات و جنگ‌ها بين دولت‌هاى آسياى صغير و سوريّه زياد بوده و وضع ثابتى در هيچ‌جا وجود نداشته . سلكوس دوّم در 227 يا 226 از اسب افتاد و مرد . اين سلكوس لقب ( كالّىنىكوس ) اختيار كرده بود ، كه در يونانى بمعنى فاتح درخشان است ، ولى از ذكر وقايع معلوم است ، كه اين لقب به او نميبرازيده ، زيرا اكثر وقايع اين زمان بعدم بهره‌مندى او تمام شده . در زمان او تقريبا تمام آسياى صغير از تصرّف سلوكىها بيرون آمد ، ولايات جنوبى سوريّه هم جدا شدند و در تصرّف